تأثيرات رسانه هاي الكترونيكي بر مغز در حال رشد

تخصیص زمان و انرژي در طول دوران بلوغ

ما حدود 150000 ساعت از زندگي خود را بين سنين يك و ۱۸ سالگي سپري مي نماييم. حدود 50000 ساعت از اين زمان را مي خوابيم و دو ساعت از ۸ ساعتي را كه در خوابيم رؤيا ميبينيم. به نظر مي رسد خواب و رؤيا به رشد و حفاظت از حافظه بلند مدت كه از فعاليتهاي روزانه نشأت مي گيرد مربوط مي باشد.
در حدود6500 از 100000 ساعت زمان بيداريمان را صرف فعاليتهاي انفرادي و ارتباطات غيررسمي مستقيم با خانواده و دوستان مي نماييم، و اين فعاليتها نقش مهمي در رشد و حفظ (نگهداري) حافظه هاي شخصي افراد بازي مي كند.
در حدود 35000 از ساعت هاي بيداريمان را با فرهنگ گسترده تري از فعاليتهاي سمبوليك / استعاري رسمي و غير رسمي- حدود12000ساعت در مدرسه و حدود دو برابر آن با انواع مختلف رسانه  ها گرهي (به طور مثال، تلويزيون، كامپيوتر، فيلم موسيقي، ورزش، كليسا، موزه) به سر مي بريم. بدين سان رسانه هاي گروهي و مدرسه نقش مهمي در رشد و نگهداري حافظه فرهنگي ما بازي مي كند.
از اينرو، در يك روز در حال رشد به طور متوسط، بين سنين يك تا ۱۸ سالگي يك فرد جوان ۸ ساعت مي خوابد، ۱۰ ساعت بيداري را به خود، خانواده و دوستان اختصاص مي دهد، ۴ ساعت را با رسانه هاي گروهي مي گذراند و فقط دو ساعت را در مدرسه سپري مي كند. (جامعه ما انتظارات زياي براي آن دو ساعت دارد).
امروزه جوانان تمايل دارند كه زمان / انرژي بيشتري را صرف رسانه هاي الكترونيكي از قبيل بازيها، تلويزيون و كامپيوتر نمايند.

ادامه نوشته

بعضی ویژگی های مدارس دوره ابتدایی و راهنمایی در ژاپن

  1. به دانش آموز نمره داده نمی شود و هیچ دانش آموزی مردود نخواهد شد. نمره، ابزاری برای کنترل نیست و مربی واقعا پرورش دهنده است.
  2. کار گروهی مبانی آموزش است. کلوپ ها و گروه های مختلف در مدارس فعال هستند و دانش آموز در گروه های مختلف عضو می شود و کار جمعی را می آموزد.
  3. آموزشِ مسئولیت پذیری با دادن مسئولیت های کوچک به کودکان مثل پرورش یک گل و وادار به پاسخگویی نسبت به این مسئولیت.
  4. هزینه آموزش در تمام مدارس روستاها و شهرها یکسان است.
  5. در ژاپن، سرایدار وجود ندارد و وظیفه تمیز نگه داشتن مدارس حتی سرویس های بهداشتی به صورت گروهی به دانش آموزان سپرده می شود.
  6. در مدارس ژاپن، گروه های ویژه ای مثل شاگرد اول ها، با استعدادها، پیشتازان و فرزانگان وجود ندارد و همه می توانند در اردوها و برنامه های مختلف شرکت کنند.
  7. همه دانش آموزان با هر شکل و قیافه و وضعیت مالی و استعداد در هر جای کشور (پایتخت و شهر و روستا) به طور یکسان آموزش می بینند و مدارس تیزهوشان یا مدارس ویژه وجود ندارد. در ژاپن استعداد ها شناسایی می شود و بعد از دوره راهنمایی تفکیک ها صورت می گیرد. به کسی به خاطر یک استعداد خاص نسبت به دیگران بهای خاصی داده نمیشه چون هر کدام از دانش آموزان در زمینه خاصی استعداد دارند.
  8. در مدارس ژاپن، شادی و سر و صدا و جنجال موج میزند و کسی با چوب و کتک و فحش و تشر مانع از خوشحالی و جیغ و داد و تحرک بچه ها نمی شود.
  9. برنامه های ویژه ای برای شاد نگهداشتن دانش آموزان در مدارس ژاپن در نظر گرفته می شود.
  10. ژاپنی ها اصلا از خرج کردن برای تجهیز مدارس ابایی ندارند و بودجه های هنگفتی صرف تجهیز مدارس به کتابخانه، آزمایشگاه، زمین بازی، وسایل ورزشی، استخر شنا، سالن نمایش، وسائل سمعی و بصیری و حتی گلخانه می شود.

 

حال شما نظام تربیتی در ایران را در نظر بگیرید که:

  1. نمره ملاک اصلی است
  2. هیچ دو مدرسه ای مثل هم نیستند
  3. تفاوت مدارس شهر و روستا، از زمین تا آسمان است
  4. کافی است دانش آموزی نمرات خوبی داشته باشد تا به عنوان گل سر سبد مدرسه انتخاب شود
  5. یک دانش آموز به دلیل نمرات خوبش حق شرکت در تمام اردوها را دارد و فلان دانش آموز دیگر حتی یک اردو هم نتوانسته برود.
  6. تشکیل گروه هایی مثل فرزانگان و پیشتازان و استفاده خاص افراد این گروه ها از امکانات آموزش و پرورش, که متاسفانه افراد این گروه ها معمولا همان شاگرد اول های مدارس هستند.
  7. بسیاری از دانش آموزان به دلیل وضعیت مالی خوب و رفتن به مدارس خاص، آینده تضمین شده ای دارند و بسیاری از دانش آموزان پراستعداد امکان رشد ندارند.
  8. آموزش کار گروهی هم که دیگه نیاز به گفتن ندارد…
  9. وضعیت تجهیز مدارس هم…. (خود من تا دوره دانشگاه فقط یکی دو بار رفتم آزمایشگاه که امکان دست زدن به وسائل رو هم نداشتم)

این چند نکته که بیان شد تنها بخشی از ویژگی های مدارس ژاپن در دوره ابتدایی و راهنمایی بود و پرداختن به کل آنها از جمله ساختار نظام آموزشی، چگونگی گزینش مربی، آموزش مربی، شیوه هــای آموزشــی، متـون درسـی و … نیاز به بحث مفصل دارد که از حوزه سواد و تخصص و حوصله نویسنده وبلاگ خارج است.

فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش و پرورش ژاپن

فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش و پرورش ژاپن

نگاه بهIT به عنوان یک نیاز ملی

ژاپن همزمان با پژوهش در زمینه فناوری اطلاعات و ارتباطات، برنامه های عملی گسترش آن را در همه ابعاد زندگی اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی آغاز کرد. امروزه بیشترین روبات های کارخانه ای جهان در ژاپن است و ژاپن در به کار گیری ماشین هایی که براساس فناوری میکروالکترونیک کار می کنند رتبه بالایی دارد.

نه تنها تولید دستگاه های ضبط ویدئویی، تلویزیون، بازی های تلویزیونی و کامپیوتری، دوربین های ویدئویی، لوازم خانگی الکترونیک، کامپیوتر و نرم افزارهای گوناگون، سال هاست که در آ سیا در انحصار ژاپنی هااست. بلکه آنان در بهره گیری از فناوری مدرن در کارخانه ها، سازمان های دولتی، مدارس، دانشگاه ها و بنگاه های اقتصادی، خدماتی و فرهنگی نیز پیشرو هستند. میزان نفوذ اینترنت، شمار کاربران و کیفیت زیرساخت های مخابراتی ژاپن به عنوان شاخص ترین فناوری در عصر اطلاعات، این موضوع را در سنجش با دیگر کشورهای پیشرفته جهان تائید می کند.ژاپنی ها گذشته از سرمایه گذاری های کلان در زمینه نوسازی و گسترش موسسات پژوهشی ملی و ایجاد پارک ها و شهرک های علمی معتبر، در جهت ایجاد شهرهای دیجیتالی در سراسر ژاپن با هدف ایجاد جامعه شبکه ای، تلاش های بسیاری کرده اند. شهرهای دیجیتالی به عنوان برنامه کاری و سیاست دولت ها برای ایجاد یک جامعه شبکه ای مورد توجه جدی قرار گرفته است. شهرهای بسیاری مانند آمستردام، هلسینکی، پاریس، شانگهای و کیوتو پیشگامان این حرکت هستند. شهرهای دیجیتالی هدف های متنوعی دارند و در چارچوب مفاهیم گوناگون به کار گرفته می شوند.

ادامه نوشته

تصاوير جديد از ناسا

تصوير تولد ستارگان جديد

ادامه نوشته